April 15, 2007
Hierbij ontvang je de tweede Nieuwsbrief van Zoekend Geloven, waarin ik je bijpraat over mijn leven in de Pastorie en de ontwikkelingen in de kerk. Het is alweer bijna twee maanden geleden dat je de eerste Nieuwsbrief ontving en in die tijd is er veel gebeurd. In deze nieuwsbrief kun je lezen over de volgende onderwerpen:
Je kunt de nieuwsbrief ook op internet lezen!
1. Mijn persoonlijke Paaservaring – over zaaien van graan en vuur dat nooit meer dooft 2. Oude dromen en nieuwe kansen – over de drijfveren van Beth Tikwah en een kennismakingsronde door de kerk 3. Een inspirerende tocht - over een werkbezoek aan de Evangelische Baptistenkerk van Georgië 4. Internetontwikkelingen – over grote bezoekersaantallen en nieuwe kansen 5. De studie en de kerk – over een wankel evenwicht en een verstoord evenwicht dat hersteld moet worden 6. Afrondend – over wat ik niet kon schrijven en een hartelijke groet
1. Mijn persoonlijke Paaservaring
We hebben in Siddeburen Pasen gevierd op een oude en inmiddels steeds bekendere manier, namelijk in een Paastriduum. Eén viering, verdeeld over drie dagen waarin de gebeurtenissen van het Paasevangelie op de voet worden gevolgd. Het was weliswaar niet de eerste keer in deze gemeente, maar voor de meesten wel een zeer intense ervaring. Ook ik werd opnieuw diep geraakt door de symboliek en de boodschap van het Paasevangelie. Het is het hart van de kerk en de kern van het evangelie!
Op Goede vrijdag gebruikten we een symbool dat voor velen wel nieuw was: we zaaiden graan in een schaal met aarde. Daarmee maakten we de verwijzing naar Jezus' eigen woorden: 'Als het graan niet in de aarde valt en sterft, kan het niet vrucht dragen, maar als het in de aarde valt en sterft, draagt het veel vrucht'. Graan is het goud van de aarde, wie graan heeft kan leven, overleven – het bevat alles wat we nodig hebben. Maar om nieuw leven te vinden moet dat graan in de aarde vallen. Ooit zaaide ik zelf graan met de hand op een pasgeploegde akker en ik voelde dat het een offer was: kostbaar graan weggooien, loslaten, zaaien. Het ligt op de grond en is waardeloos geworden. Maar er is geen andere weg naar het nieuwe leven…
Het was deze eigen ervaring die mij er destijds toe bracht er een liturgische handeling van te maken in de kapel van Beth Tikwah, ons bezinninghuis in Appelscha. We voelden hoe het symbool ons dichter bij het geheim van Pasen bracht, hoe ons eigen levensverhaal deel werd van dit ontluisterende en bevrijdende verhaal van dood en nieuw leven. Nooit voelde ik dat intenser dan toen wij 4 jaar geleden op Goede vrijdag afscheid namen van de kapel van Beth Tikwah. Toen wist ik wàt ik loslaten moest: een kapel en in die kapel een levenswerk en een grote droom. Zeven jaar daarvoor hadden we opgetogen en vol verwachting die kapel geopend. Maar nu moesten we hem weer loslaten. Voordat we de bloemen, het kruis, de bijbel en de Paaskaars wegdroegen zaaiden we graan en spraken de woorden van Jezus na: 'als het graan niet in de aarde valt en sterft…'
Lees hier de preken van Pasen en de weblogs die ik in die dagen schreef!
Het is alweer jaren geleden, maar dit jaar moest ik er weer aan denken. Toen we de symbolen die hoorden bij deze kapel wegdroegen zongen we samen het mooie Taizélied 'Als alles duister wordt, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft'. We staken kaarsjes aan de Paaskaars aan voordat we die Paaskaars zelf uitbliezen. Waar ik het toen vandaan haalde weet ik niet, maar ik voelde een diep vertrouwen dat dit gedoofde licht ergens weer opnieuw zou gaan schijnen in mijn leven. Dat ergens de losgelaten droom weer een nieuwe plek zou vinden, dat er nieuw leven zou groeien uit dit sterven van een bemind en geleefd ideaal…
Dit jaar zaaide ik weer graan in de schaal aarde en velen in de kerk verbonden zich met dat symbool. In de Paasnacht zongen we opnieuw dat lied 'als alles duister wordt…'. En plotseling realiseerde ik mij dat mijn plek in de gemeente van Siddeburen in mijn leven een nieuw, pril begin van leven is – dat het licht niet weg is en de losgelaten droom niet dood… Zo werd Pasen voor mij een heel persoonlijk feest van opstanding en vernieuwing!
2. Oude dromen en nieuwe kansen
Op nog een andere manier ben ik de afgelopen tijd geconfronteerd met dat oude ideaal dat we destijds Beth Tikwah noemden. Tijdens de 6 wijkavonden waarin ik mocht kennismaken met de gemeente, vertelde ik over het ontstaan van de droom die leidde tot Beth Tikwah, liet ik foto's zien en een film van de realiteit ervan en zocht ik woorden voor de drijfveren die ons er destijds toe brachten om een bezinningshuis te starten, een leefgemeenschap te stichten en zelfvoorzienend te gaan leven. De woorden daarvoor vond ik verrassend makkelijk. En ik ontdekte dat zoveel van wat mij destijds dreef nog springlevend is.
Nog steeds hunker ik naar die plek waar ons versplinterde leven haar eenheid kan hervinden, waar onze opgejaagde zielen wat rust vinden, waar we komen tot ontmoeting met elkaar, met onszelf, met de schepping en met onze Schepper. Nog steeds ontroert mij het dagelijkse gebedsleven dat monniken samen dragen rond een kerk of kapel. Nog steeds wil ik zoeken naar wat mensen aan elkaar verbindt en wat mensen drijft. In die geest startte ik destijds in jeugdig enthousiasme Beth Tikwah en in die geest sta ik nu – wat ouder, wat wijzer en een klein beetje rustiger – als kerkelijk werker in de gemeente van Siddeburen.
Nee, dat oude ideaal zal ik niet weer binnensmokkelen. Maar die diepe drijfveer kan ik niet verstoppen: ik heb er openlijk over gesproken. En misschien was de grootste vreugde van het vertellen van deze verhalen wel dat het bij velen herkenning opriep - het is niet alleen mijn droom en niet alleen mijn verlangen om zo kerk te zijn!
Tijdens de wijkavonden heb ik het Profielblad in onze gemeente geïntroduceerd: een vragenlijst waarmee mensen over zichzelf kunnen vertellen. Het zou ons kunnen helpen om zicht te krijgen op de mensen waarmee we samen kerk zijn: wie zijn we, wat kunnen we, wat zijn de talenten onder ons, welke verhalen hebben we elkaar te vertellen? Niet alleen zoeken naar mensen bij te vervullen functies, maar ook eens andersom: mensen een plaats geven, met hun verhaal, met hun vragen, met hun talenten! Tenslotte zijn mensen er niet om een kerk in stand te houden, maar werken we aan een levende kerk om mensen een plek te kunnen geven – om mensen te zetten op het bevrijdende spoor van het Koninkrijk van God! Ik hoop je binnenkort te kunnen vertellen over hoe het verder gaat met dit profielblad.
download hier het Profielblad!
3. Een inspirerende tocht
De vorige Nieuwsbrief kondigde het al aan: ik zou eindelijk de zo vaak uitgestelde reis naar Georgië maken. Op 16 maart jl. vertrok ik samen met mijn vader van Schiphol voor een achtdaags bezoek aan de hoofdstad Tbilisi. Het zou blijken meer een inspirerend werkbezoek te worden dan een vakantie naar de Kaukasus. Onze gastheer, de bisschop van de Evangelische Baptistenkerk van Georgië: Malkaz Songulashvili, nam ons mee op een tocht langs oude kloosters, nieuwe vormen van kerkzijn, verlaten woestijnen en praktische diaconale projecten.
Dagelijks schreef ik tijdens mijn reis een kort verslag en publiceerde dat op mijn weblog. Velen in Siddeburen en daar buiten bleken mijn reis op de voet te volgen. Wie het nog niet las, kan hier al die stukjes nog eens nalezen. Ik viel van de ene verbazing in de andere en raakte diep onder de indruk van de kracht van deze kleine kerk en de zeggingskracht van deze bijzondere bisschop. Hij vertelde mij dat een kerk alleen kerk mag heten als ze concreet betekenis heeft in de samenleving waarin ze geplaatst is. En ik zag dat dat voor deze kerk geen loze kreet was. Ze ontwaart de noden van haar tijd en van haar land en maakt daar de liefde van God zichtbaar zonder er ook maar een woord aan toe te voegen.
Bekijk hier de foto's van mijn reis naar Georgië
Thuisgekomen viel ik in wat voor veel kerkelijk werkers en predikanten de drukste tijd van het jaar is: de voorbereiding voor Pasen. Bovendien hervatte ik meteen mijn wijkavonden. Daardoor heb ik nog steeds geen kans gehad om rustig na te denken over wat deze reis mij heeft gegeven. Ik heb het gevoel thuis te komen met heel veel bijzondere cadeaus, die ik nog niet heb kunnen uitpakken. Bovendien kwam ik thuis met heel veel materiaal: ik heb foto's gemaakt, ik heb gefilmd en ik heb geluidsverslagen gemaakt. Ook kreeg ik de kans de bisschop uitgebreid te interviewen. Allemaal materiaal dat nog op verwerking wacht. Ik hoop er nog eens wat van uit te kunnen delen.
Wat ik daar zag, mag en kan ik niet kopiëren. Onze kerk is een andere, onze maatschappij is een andere en dus is onze uitdaging ook een andere. Maar de opdracht waarvoor we staan is wel dezelfde: waarachtig kerk zijn! Dat is: zoeken naar authentieke en begrijpelijke vormen van vieren en leren. Dat is: zoeken naar manieren om van betekenis te zijn in de wereld waarin we leven, Gods liefde voor mensen zichtbaar te maken, tastbaar, voelbaar. En dat is ook: werkelijk katholiek zijn – niet onszelf opsluiten in kerkjes-van-eigen-gelijk, maar elkaar vinden, elkaar ontmoeten en met elkaar delen wat we te delen hebben.
4. Internetontwikkelingen
Tijdens mijn reis werd ik mij meer bewust dan daarvoor dat er een grote groep mensen is die met een zekere regelmaat de website van Zoekend Geloven bezoekt, vooral het weblog. Tot mijn verbazing bleken er in de maand maart meer dan 500 unieke bezoekers op de website te zijn geweest. Een groei van het aantal lezers die mij eerlijk gezegd wat overrompelde. Al maandenlang vertelde ik aan wie het maar horen wilde dat we de kansen van internet meer zouden moeten benutten als kerk, maar dat het zo goed zou werken, verraste zelfs mij. Het zal de komende maanden moeten blijken of dat blijvend is of dat het alleen maar de eerste nieuwsgierigheid was die mensen er bracht.
Natuurlijk zijn de geluiden niet alleen maar positief. Hoewel ze mij niet direct bereiken, hoor ik ook van mensen die hun vraagtekens hebben of die bang zijn dat ik al mijn werk en aandacht zou verleggen naar internet. Dat laatste kan nooit het geval zijn. In de kerk gaat het om mensen en om de ontmoeting. We willen samen komen, we willen elkaar zien en spreken, we willen samen luisteren, samen zingen en samen bidden. Internet kan en zal nooit een vervanging zijn voor de ontmoeting in de kerk zelf. Hoe begrijpelijk de angst ook kan zijn voor mensen voor wie het allemaal nieuw is: het is niet nodig. Internet zal altijd alleen maar ondersteunend zijn. Of het kan een weg zijn die leidt naar de ontmoeting.
Inmiddels zijn er ook nieuwe plannen en nieuwe ideeën. Naast de bijna dagelijkse weblog (het internetdagboek) en de wekelijkse kerklog (de gedachte bij de tekst voor de zondag) zou ik na de zomer ook graag willen werken aan een wekelijkse podcast. Een podcast is een geluidsbestand dat je zowel op je computer kunt beluisteren als op je MP3-speler kunt downloaden. Noem het maar 'radio-via-internet'. In de spaarzame vrije tijd die ik heb, oefen ik alvast wat met deze techniek, zodat ik in september goed voorbereid ben. Hetzelfde kun je doen met film: 'video-podcasting': korte filmpjes over een thema dat ons bezighoudt. Zelf vind ik het onderzoeken van deze nieuwe media een spannende tocht. Wie zin heeft mee te denken of mee te werken met deze ontdekking van de nieuwe media is van harte welkom!
5. Studie en kerk – een lastige balans
Het zal niemand ontgaan: ik werk met veel enthousiasme in de kerk en zie veel mogelijkheden en uitdagingen. Het gevaar is natuurlijk dat ik me er totaal in verlies en geen tijd meer vind voor mijn gezin, voor de broodnodige ontspanning en… voor mijn studie. Want ja, ik ben ook nog aan het studeren. Dat is niet vrijblijvend, want het lijkt de enige weg te zijn om hier in de toekomst als volwaardig predikant aan het werk te kunnen. Met de kerkenraad maakte ik er afspraken over en elke week probeer ik 1 a 2 dagen voor studie te reserveren.
Na een wat moeizame start lukte het inderdaad wekenlang daarin een goede balans te vinden. Maar na de reis naar Georgië is het evenwicht zoekgeraakt. De vele verplichtingen in de kerk, het Paasfeest en de kennismakingsronde leken mij de afgelopen weken helemaal op te slokken. Daarom zal ik het verstoorde evenwicht de komende weken weer wat moeten herstellen en extra dagen voor studie moeten opnemen. Eind juni hoop ik examen te kunnen doen voor Grieks, zodat ik in het najaar mij helemaal kan wijden aan het afronden van mijn masterstudie. Pas als die voltooid is kan ik aan de predikantsopleiding beginnen. Je begrijpt: er is nog een lange weg te gaan!
6. Afrondend
Veel heb ik je verteld. Veel ook heb ik je niet verteld. Over ons gezin, over de vorderingen in de Pastorietuin, over boeken die ik las of had willen lezen, over bloemen die ik kreeg en verhalen die ik hoorde. Toch laat ik het voor nu hierbij. We tellen nu de zondagen tot Pinksteren: de tafel van Zeven, totdat we op de 50e dag zijn: onderweg naar de eerste tekenen van een nieuwe oogst. Ik hoop je daarna weer te kunnen vertellen over mijn leven.
Vergeet niet alsnog je in te schrijven voor de Nieuwsbrief, als je dat nog niet hebt gedaan en toch graag op de hoogte wilt blijven!
Het ga je goed!
Boele P. Ytsma www.zoekendgeloven.nl
N.B. 1: Wie op de hoogte wil blijven kan dagelijks even op de weblog kijken.
N.B. 2: Wie mee wil lezen met de tekst voor de volgende zondag kijkt elke week even op het kerklog .
N.B.3: Wie iemand wil opgeven voor de nieuwsbrief laat het mij even weten