August 16, 2008
Als de tanks de stad inrollen, als er doden vallen, als er zelfs journalisten sneuvelen, dan is een oorlog groot nieuws. Maar als er niet veel meer te melden valt, als de diplomatie het zichtbare geweld heeft getemperd en de hulp voor slachtoffers langzaam op gang komt, verdwijnt een oorlog van de voorpagina’s en daarmee vaak ook uit ons bewustzijn. Zo gaat het meestal – je krijgt immers ook teveel van dergelijk nieuws om te kunnen verwerken.
Oorlog in Georgië
Heel anders wordt het als je persoonlijk betrokken bent bij een land en volk. Voor mij kwam de oorlog die afgelopen week in alle hevigheid in Georgië uitbarstte dichterbij dan al het andere nieuws. Ik herkende immers de straten van Gori, ik voelde de dreiging in Tbilisi. Ik stelde mij mijn vrienden in Georgië voor – hoe ze heen en weer geslingerd worden tussen angst en woede. Hoe ze onmiddellijk weer de draad oppakken en kijken wat er gedaan kan worden.
Afgelopen week kreeg ik mails van aartsbisschop Malkhaz Songulashvili en van waarnemend bisschop Merab Gaprindashvili. Persoonlijke verhalen en emotionele oproepen tot financiële steun en gebed. De kerk die zij vertegenwoordigen (Evangelical Baptist Church of Georgia) heeft een sterk ontwikkeld sociaal hulpprogramma. Ooit begonnen met de hulp aan Tsjetsjeense vluchtelingen, vervolgens intensief betrokken bij de armoedebestrijding in de stad en het Georgische platteland, zijn zij goed toegerust om ook in de huidige situatie hulp te bieden. Ze hebben daar echter wel middelen voor nodig en daarom wordt dringend gevraagd.
Een emotioneel appčl
Enkele citaten uit de emotionele oproep van mijn vriend, bisschop Malkhaz, geef ik je door:
‘Mijn land is opnieuw binnengevallen door de Russen. Op het moment dat ik dit bericht schrijf worden dorpen en steden in centraal Georgië geplunderd door huurlingen; worden mensen gedood, meisjes en vrouwen verkracht. We voelen ons allemaal vernederd en kapot. Door de oorlog in Georgië zitten duizenden mensen zonder onderdak , voedsel en medicijnen. Honderden mensen zijn gedood en duizenden gewond. Honderden vrouwen zijn verkracht en misbruikt…er wordt geschat dat er nu al honderdduizend ontheemden zijn in Georgië. Een humanitaire ramp is onafwendbaar. Er moet iets gedaan worden’
[…]
‘Ik wil u ook graag vragen om met mij te bidden voor vrede in Georgië en voor verzoening tussen de strijdende partijen. Afgelopen maandag was de donkerste dag in mijn leven. Toen ik van alle kanten per telefoon en via internet tientallen berichten kreeg waar ik kapot van was, toen was ik even niet meer in staat om de kracht van het Evangelie te zien. Ik wist wel dat het er nog was maar ik zag het niet meer en kon het niet aan anderen doorgeven. Voor het eerst in mijn bediening lukt het mij niet om tegen de mensen te zeggen: “Wees niet bang”. In mijn geestelijke worsteling zag ik een visioen dat mij hielp om de vijand te vergeven en in mijn geest de aartsvijand van ons land te omarmen. Deze ervaring maakte hem vanzelfsprekend niet minder duivels, maar het bevrijdde mij van mijn woede en haat…’
Tot zover de citaten. Lees hier de hele brief van de bisschop. Mijn vader, Poppe Ytsma sr., vertaalde de brief in het Nederlands. Ik geef het aan je door omdat ik mij verbonden weet met deze mensen en in het bijzonder met bisschop Malkhaz. Zij verstaan de kunst om een inspirerend geloof te koppelen aan concrete hulp, zonder voorwaarden. Overweeg of je wat kunt doen om hen het helpen mogelijk te maken.
Het appel van Malkhaz Songulashvili
De NL vertaling van Poppe Ytsma sr.
Het statement van de Evangelische Baptisten Kerk in Georgië
Verslag van mijn reis naar Georgië in 2007
Boele P. Ytsma
Links: