Hallo, hier is je nieuwsbrief van Zoekend geloven,

Wie zich inschreef voor deze nieuwsbrief had hem verwacht. Maar sommigen hebben deze mailing eenmalig en ongevraagd toegestuurd gekregen. Wil je dat niet weer, dan hoef je niets te doen – het zal de laatste keer zijn. Maar wil je graag de nieuwsbrief blijven ontvangen, meld je dan even aan op de website of stuur mij een persoonlijk mailtje met een verzoek om de Nieuwsbrief te ontvangen.

Je kunt de nieuwsbrief ook op internet lezen!

In deze Nieuwsbrief kun je lezen:

1. Persoonlijk – over de verhuizing en de mooie kerkdiensten bij afscheid en intrede

2. Werk en studie – over een nieuwe start en een kwetsbaar evenwicht

3. Internet – over kerk en internet en gemiste kansen

4. Reis naar Georgië – vragen voor een vreemde bisschop

5. Ten slotte – met vertrouwen de toekomst tegemoet

Beste mensen,

Vandaag is het precies 6 weken geleden dat wij als gezin naar Siddeburen verhuisden. De weken daarvoor waren druk en intensief, maar de weken die daarop volgden waren dat niet minder. Een tijd met veel hoogtepunten en mooie herinneringen. Ik kijk even met je terug naar een paar momenten die mij bij zullen blijven.

1. Persoonlijk

[Verhuizing]

Ik denk dan aan de weken van de verhuizing. Toen we definitief wisten dat we zouden gaan verhuizen, besloten we ons huis zo lang mogelijk leefbaar en werkbaar te houden. En dus kwam er daags na Sinterklaas een kerstboom in huis. Terwijl in de schuur en op de overloop de stapel dozen groeide, bleef de woonkamer / werkkamer / slaapkamer (dat was in Veenhuizen één kamer!) onveranderd. Ogenschijnlijk gebeurde er niets. Maar dat was slechts voor het oog.

Het kostte me die dagen veel moeite om aandacht en concentratie te vinden om de kerstdiensten voor te bereiden. Kerstboom of niet, het wilde maar moeilijk kerst worden in mijn hoofd. Maar na vier prachtige diensten in volle kerken (twee in Veenhuizen en twee in Norg) wist zelfs ik dat het toch weer kerst was geworden. We hebben het gezellig gevierd in familie- en vriendenkring. Heel even waren we de verhuizing vergeten.

Maar toen was het ook snel afgelopen met de gezelligheid. Op de avond van de tweede kerstdag is de boom de kamer uit gegaan en zijn de dozen binnengekomen. Inpakken, schoonmaken en uitsorteren werd afgewisseld met afrondende bezoekjes aan gemeenteleden. En op vrijdag 29 december ging de inboedel over. Een eerste vrachtwagen had al voor de kerst gereden, maar nu was het menens: alles moest mee. Achter de periode Veenhuizen werd die dag een punt gezet.

Hier vind je wat foto's van de verhuizing...

[Twee diensten om te onthouden]

Toch zeg ik daarmee nog wat teveel. Want twee dagenlater, op zondag 31 december zou ik nog één keer voorgaan in een dienst in Een. Wij hadden de gemeente koffie en oliebollen ter afscheid beloofd en daarmee werd de dienst zelf ook bijna een afscheidsdienst. Vooral toen na afloop tot mijn grote verbazing en verrassing een groot gelegenheidskoor een afscheidslied ging zingen: 'Welk een vriend is onze Boele…' Een ontroerende blijk van vriendschap en waardering. 'Janken zal hij!', hadden ze elkaar van tevoren toegeroepen. Wel, mijn ogen bleven droog, maar daar was ook alles mee gezegd. Ik voelde (en niet alleen op dat moment) dat mijn vertrek uit Norg – Een – Veenhuizen wel erg snel was…

Dat de mensen die in Een mijn afscheid tot een feest maakten mij Siddeburen niet misgunnen en Siddeburen mij niet willen onthouden, bleek uit hun grote opkomst (in een touringcar!) bij de intrededienst op 21 januari 2007 in Siddeburen. Het officiële begin van mijn bediening in Siddeburen. Een volle kerk, een dienst met stijl en eenvoud, geleid door ds. Harm Jan Meijer en twee fijne toespraken, maakten ook deze dienst weer tot een pareltje in mijn biografie. De hartelijkheid van de mensen die bleven voor een kop koffie en een handruk, bevestigde ons gevoel dat we welkom zijn in de gemeente van Siddeburen. Maar dat was ons ook al gebleken uit de vele kaarten en bloemen – een gastvrij onthaal!

[Open Huis]

En dus vonden wij het wel tijd om ook onze gastvrijheid te tonen. Op 27 januari deden wij onze deuren open voor een Open Huis De weken daarvoor had ik al gemerkt dat tal van gemeenteleden de pastorie nog nooit van binnen hadden gezien. Daar moest verandering in komen, vonden wij. Anderen wilden graag eens zien wat wij er van gemaakt hadden, de zoveelste in een lange rij van predikanten die deze gemeente hebben gediend. En dat wij nu deel uitmaken van het oude verhaal van deze kerk en pastorie is ons door velen verteld. Herinneringen werden gedeeld, spannende verhalen uitgewisseld. Sommige mannen keken heel ondeugend als ze wezen op de kamers van voormalige domineesdochters…

[Zoeken naar balans]

Terugkijkend op deze eerste zes weken denk ik vooral: nog maar zes weken? Zoveel nieuwe mensen hebben we al leren kennen, zoveel vergaderingen heb ik al bijgewoond. Het huis voelt al helemaal als ons huis – het valt als een warme jas om ons heen. Mijn studeerkamer (de mooiste van de Groninger gereformeerde pastorieën, is mij verteld) is een plek waar ik graag werk en met liefde mensen ontvang.

En dus wordt ons leven gaandeweg weer wat evenwichtiger. De kinderen naar school, het bezoekwerk in het dorp en het ziekenhuis en ook mijn studie brengen regelmaat in onze dagen en dat is goed. Tegelijk voelen we nu hoe moe we zijn van de afgelopen maanden. De afronding in Veenhuizen, de verhuizing en het afscheid en de nieuwe start in Siddeburen heeft veel van ons gevraagd. Het is nu zoeken naar nieuwe balans, waarin we onszelf en ons gezin wat rust kunnen bieden.

2. Werk en studie

Datzelfde woord balans is ook het kernwoord als het gaat om werk en studie. Bij het begin van het werk in een nieuwe gemeente is het zoeken naar de grenzen van wat moet en kan. Er is zoveel dat om aandacht en tijd vraagt. En ook ikzelf voel ongeduld om zo snel mogelijk volop in de gemeente werkzaam te willen zijn. Maar alles kan niet tegelijk. Van 'kennismaking' heb ik in overleg met de kerkenraad mijn eerste prioriteit gemaakt voor de komende maanden.

Maar hoe pak je kennismaking met meer dan 600 mensen aan? Ze allemaal persoonlijk bezoeken in 4 maanden tijd is niet te doen. Ik heb gekozen voor een gedifferentieerde aanpak. Bij sommige mensen ga ik persoonlijk kennismaken. Daarnaast zal ik per wijk een aparte kennismakingsavond beleggen en hetzelfde doen we (samen met jeugdouderlingen en clubleiding) voor verschillende jongerengroepen. En natuurlijk het Open Huis, wat een vervolg gaat krijgen in een maandelijkse 'Open Huiskamer'. Kansen genoeg dus om mensen te leren kennen en mensen de kans te geven mij te leren kennen.

De eerste 5 weken heeft mijn studie geleden onder de verhuizing en de opstart. Het huidige collegejaar ben studeer ik uitsluitend Grieks en dat vergt veel tijd en aandacht. Tijd en aandacht die ik niet kon vinden, maar die ik vanaf afgelopen week heb beschermd door het bekendmaken van een vaste studiedag en daarnaast het plaatsen van 'kruizen' in mijn agenda voor dagdelen die ik reserveer voor studie. Ook hier geldt: het zoeken naar balans en het bewaken van de grenzen is een zoektocht met vallen en opstaan.

3. Internet

Veel is nieuw – nieuw voor mij en mijn gezin, maar ook nieuw voor de gemeente: een nieuw gezicht, een nieuwe stem, een nieuw gezin in de pastorie. Maar zeker nieuw voor de gemeente is een kerkelijk werker die zich zo nadrukkelijk manifesteert via het internet. En nieuw voor mij is dat daarvoor zoveel belangstelling is. De bezoekersaantallen van mijn website zijn de afgelopen maand fors gestegen, mijn weblog wordt door een groeiende groep meegelezen en op Hyves heb ik Siddebuurster jongeren aan mijn vriendenkring mogen toevoegen.

Hoewel afgelopen maand door de Stichting 'Leve de kerk' de 'Gouden kerkmuis' is uitgereikt voor de beste kerkelijke website, is het gebruik van internet in de kerk nog heel beperkt. Het meeste wat gebeurt is: de inhoud van onze bestaande media en communicatievormen op internet plaatsen. Preken, kerkblaadjes en meditaties worden ongewijzigd op internet geplaatst. Daarmee missen we veel kansen. Internet is voortdurend in ontwikkeling en wordt steeds interactiever en meer persoonlijk. Ook blijkt internet op volstrekt eigen manier een moderne gemeenschapsbouwer te kunnen zijn. Daar zouden we als kerk bovenop moeten zitten! Wel, ook ik kan dat niet in mijn eentje, maar ik hoop de komende maanden en jaren wel te ontdekken wat de kansen zijn voor mijn eigen werk als kerkelijk werker.

Toch zou ik het graag groter willen maken dan alleen mijn eigen persoonlijke hobby. De kerk heeft de dure plicht om het evangelie te laten klinken in de samenleving. En dus moet ze, net als Jezus en zijn leerlingen, daar zijn waar de mensen zijn. Internet is een plek (hoe vreemd dat ook klinken mag in de oren van veel ouderen), waar een belangrijk deel van het leven van onze generatie zich afspeelt. Dus kan het niet anders: daar moeten we zijn. Ik denk dat het een beleidszaak in de kerk zou moeten zijn. Zoveel is duidelijk: hierover hoor je meer van mij in de komende tijd.

4. Reis naar Georgië

Dan nog een nieuwtje: op vrijdag 16 maart a.s. zal ik voor een week naar Georgië gaan, samen met mijn vader. We vliegen van Amsterdam naar Londen en van daar door naar Tbilisi. In Georgië zullen we optrekken met Malkaz Songulashvili, de bisschop van de Baptistenkerk van Georgië. 'Een bisschop in de baptistenkerk?', zul je misschien vragen? Ja inderdaad, en je verbazing is ook zeer terecht, want dat is vreemd. Maar er is wel meer vreemd – of beter: bijzonder aan dit kerkgenootschap in dat kleine landje tussen de Zwarte Zee en de Kaspische zee. Meer dan voldoende reden om eens te gaan kijken.

Overigens is deze bisschop zelf ook een bijzonder mens. Ik heb hem een paar keer mogen ontmoeten toen hij in Nederland was en steeds weer raakte ik onder de indruk van zijn spiritualiteit en nuchterheid, zijn grote vertrouwen en zijn organisatorische kracht. Zo raakte ik bijvoorbeeld bijzonder geboeid door het feit dat in zijn kerk de middengroep (30-er en 40-ers) volop betrokken zijn. Terwijl wij die groep als problematisch ervaren. Reden voor een onderzoek dus.

In de volgende nieuwsbrief hoop ik meer over deze reis te kunnen vertellen. In de tussentijd zul je er ook over kunnen lezen op mijn website. Ik hoop met mooie foto's en misschien wel een geluidsverslag terug te komen.

5. Tot slot

Het is een lang verhaal geworden. Maar er is dan ook veel gebeurd in de afgelopen tijd. En je wilt me vast wel geloven dat ik nog niet eens ben uitverteld. Je kunt mijn schreden een beetje volgen als je regelmatig de weblog bezoekt. Een keer of 4 a 5 per week verschijnt daar wel een stukje. Verder zou ik het ook heel leuk vinden als je eens reageert - hetzij op deze nieuwsbrief, dan wel op de website of de blog.

We gaan als gezin met vertrouwen de toekomst tegemoet. Zoekend, maar ook gelovend. En dat hoop ik ook voor jou: de weg die we gaan door het leven is niet bewegwijzerd en verlicht. Soms lijkt er helemaal geen weg te zijn. Maar een weg ontstaat door het gaan. En we gaan die weg niet alleen – daarvan ben ik overtuigd. God doet de toekomst open!

Hartelijke groet,

Boele
www.zoekendgeloven.nl

Vergeet niet alsnog je in te schrijven voor de Nieuwsbrief, als je dat nog niet hebt gedaan en toch graag op de hoogte wilt blijven!