Met een kleine vertraging is hier dan toch de nieuwsbrief voor april. De afgelopen dagen waren zo rijk gevuld dat ik aan het schrijven van mijn nieuwsbrief niet toekwam. Toch valt er wel weer het één en ander te vertellen. Bijvoorbeeld over die drukke dagen zelf. Ik bezocht een tweetal symposia en ontmoette tientallen mensen. En ook in de weken daarvoor sprak ik met boeiende mensen… onder andere dankzij Twitter. Laat me je even bijpraten.

Afronden en opbouwen

In mijn laatste Nieuwsbrief vertelde ik je over de grote veranderingen in mijn en ons leven. We zitten midden in grote verschuivingen: het werk in Siddeburen komt tot een ongewilde en ongezochte afronding en dus werk ik aan de opbouw van nieuw werk. In een artikel voor het plaatselijke kerkblad heb ik daarover wat gedachten gedeeld met de gemeente. Ik schreef daarin o.a.: “… het werd steeds duidelijker: voortzetten van de huidige situatie is niet gezond voor mij en evenmin voor de gemeente. U verdient een voorganger die zich met goede gezondheid en grote inzet kan wijden aan pastoraat en prediking. En ik heb een plek nodig waar ik meer ruimte en vrijheid vind om mijn talent aan te kunnen boren.”

Dat nieuwe komt niet uit de lucht vallen, hoewel er veel nieuwe dingen op mij afkomen. Het liefst breid ik mijn werk op internet uit en ga ik projectmatig landelijk in kerken aan het werk. Diverse internetprojecten staan op stapel. Bovendien hoop ik na de zomer een internetcursus voor predikanten en pastores aan te bieden. Daarover kun je hier al wat lezen. Ook spreek ik met diverse mensen op het landelijk dienstencentrum van de PKN over het internetgebruik van de landelijke kerk en over een aantal andere ideeën. Toch moet het allemaal nog concreter en zakelijker worden. Praten, brainstormen en netwerken is nodig, maar het kan daar niet bij blijven – er moet een gezin gevoed worden, tenslotte.

Het verschijnen van mijn boek ‘Van de kaart’ eind mei zal een nieuwe impuls geven. Ik ben van plan met het boek te gaan ‘touren’ en gespreksavonden te organiseren over geloven en twijfelen. In de nieuwsbrief van mei zal ik je daar meer over vertellen. Van harte hoop ik dat de pers het een beetje zal oppakken. Steeds vaker ontdek ik hoeveel mensen in eenzaamheid worstelen met hun eigen geloofstwijfel en dat raakt me.

Kijk hier eens bij de Community Zoekend Geloven

Hier vind je de informatie over mijn boek

Pastor en verbinder

Dat zijn de woorden die op mijn visitekaartje staan: pastor / verbinder. Het eerste woord is duidelijk en doet zelden doorvragen - hooguit: ‘O ja, waar?’ Het tweede woordje daarentegen - verbinder - roept wel vragen op. Wat is dat - een verbinder?

Wel, ere wie ere toekomt: ik heb het woord geleend van Martijn Aslander. Hij noemt zichzelf een connector. Als een moderne nomade reist hij (per trein!) door het land en verbindt mensen met elkaar. Hij ontmoet mensen in treinen, stationsrestauraties en hippe flexwerkplekken en voegt hen toe aan zijn immense bestand contacten en vrienden. Hij gebruikt alle moderne middelen die hem ten dienste staan: mobiel internet, LinkedIn, Twitter en andere sociale media. Martijn weet snel door te dringen tot de kracht en de talenten van de mensen die hij ontmoet en is geworden tot een wandelende database van bijzondere mensen. Wie van hem een naam krijgt aangereikt doet er goed aan contact op te nemen - meestal is dat een aangename verrassing.

Ben ik een soort Martijn? Nee, zover is het nog lang niet (en de vraag is of ik dat wil en kan). Maar zijn manier van werken spreekt me aan en daagt me uit. Het past bij de moderne netwerksamenleving. En als ik het landschap van kerken en gemeenten overzie, geloof ik dat we daar als kerk veel van zouden kunnen leren. Traditionele kerken lijken steeds meer de band met de moderne samenleving te verliezen en worden onzichtbaar voor hun tijdgenoten (al merken ze dat zelf zelden - ze zijn blind voor hun eigen onzichtbaarheid). Aan de andere kant zijn zoekende en creatieve predikanten en pastores, de pioniers en de ploeteraars, vaak op een eilandje aan het werk en voelen zich alleen. Steeds weer wordt het wiel opnieuw uitgevonden, steeds weer stranden de voorlopers in de weerstand en de traagheid. En zelfs in onze open samenleving weten velen niet van elkaars zoektocht. Dat vraagt om verbinders.

Netwerken en de apostel

Een paar maanden geleden schreef ik een serie weblogs en een artikel over ‘De kerk in de netwerksamenleving’ en vergeleek daarin de bijbelse apostelen met moderne netwerkers en verbinders. Ik weet dat het woord ‘apostel’ in sommige evangelische en charismatische kringen ook veel weerstand oproept, maar kijk eens naar de manier van werken van bijvoorbeeld Paulus. Hij ging niet naar willekeurige plaatsen maar naar belangrijke knoop-punten in het Romeinse rijk: Korinthe, Efese, Fillipi, Rome. Daar ontmoette hij veel anderen die ook weer in relatie stonden tot anderen en zo breidde zijn netwerk zich razendsnel uit. En in de brieven die hij vervolgens naar de gemeente in die steden stuurde, noemt hij steeds talloze namen. Hij vraagt groeten te doen aan deze en gene en stuurt mensen op pad, soms met de triviale opdracht een jas te halen. Maar het gevolg was natuurlijk dat mensen elkaar gingen opzoeken en ontmoeten. Paulus was een netwerker en verbinder pur sang - Martijn is er niets bij.

En ja, zo’n soort verbinder zou ik wel willen zijn. Hoe dat vorm te geven en hoe tegelijk ook voor mijn gezin te kunnen zorgen – het zijn voorlopig onbeantwoorde vragen. In de komende weken moet dat helderder worden. Ik ben blij met de mensen die mee willen denken. Intussen functioneerde ik in de afgelopen maand zelf soms als zo'n ‘verbinder’. Ik plan reisdagen waarop ik zoveel mogelijk mensen kan ontmoeten in het land. Mijn netwerk groeit op deze manier snel en veel van de mensen die ik eerst op internet (o.a. via Twitter) leer kennen tref ik korte tijd later ook in levende lijve. Het is een opwindende ontdekkingstocht waar ik onverwachte projecten en prachtige mensen leer kennen en hen zelf kan voeden met nieuwe contacten en ideeën. Kostbare dagen!

Hier vind je mijn LinkedIn-profiel

En hier volg je mij via Twitter

Ploeteren en pionieren

En dan die laatste drukke dagen. Twee symposia bezocht ik: ‘Pionieren voor het Koninkrijk’ en Ooit evangelisch’. Er werden bijzondere boeken gepresenteerd; boeken die ik je alle drie van harte aanbeveel (hier vind je meer over de symposia en de boeken). Het boek Ploeteren en Pionieren van mijn collegabloggers Martijn Vellekoop en Nico-Dirk van Loo is boek van de maand april. Het biedt een mooie introductie in de beweging die ‘emerging church’ is gaan heten. Inhoudelijke hoofdstukken worden daarin afgewisseld met praktijkverhalen en één van die verhalen is het onze: Beth Tikwah. Op mijn blog bood ik al een bespreking van dit boek. Besprekingen van de beide andere boeken (Daniel de Wolf, Ontdekking van het koninkrijk en Otto de Bruijne, Ooit evangelisch) zullen de komende weken volgen.

Ook schrijf ik juist deze dagen op mijn weblog een drieluik waarin ik terugblik op de twee symposia en zoek naar de betekenis van de emerging church (deel 1 / deel 2 / deel 3 volgt). Het is een zoektocht die ik samen met vele anderen maak. Wie geïnteresseerd is verwijs ik graag naar de blogs van bijvoorbeeld Nico-Dirk van Loo, Jos Douma, Remmelt Meijer en Norman Viss. Maar er zijn er meer en ze zijn de moeite waard.

Het woordpaar ploeteren en pionieren is niet alleen van toepassing op ons project van weleer – het beschrijft nog altijd wat ik doe. Ik zoek nieuwe wegen in kerk en theologie, bewandel onwennig nieuwe wegen op het internet en verken de werelden van sociale media. Pionieren dus. Maar makkelijk is dat niet – het is ook ploeteren. Soms lopen wegen dood, soms vallen mensen tegen, soms val ik zelf tegen. Maar beide horen bij elkaar, ploeteren en pionieren. Zoals ook het leven en dood bij elkaar horen. Het is het geheim dat we met Pasen bezingen. En laat me dat nu weer doen denken aan dat oude, vertrouwde en o zo mooie Liedboek van de kerken - Gezang 172: 3 en 4:

Een mens te zijn op aarde
in deze wereldtijd,
dat is de dood aanvaarden,
de vrede en de strijd,
de dagen en de nachten,
de honger en de dorst,
de vragen en de angsten,
de kommer en de koorts.

Een mens te zijn op aarde
in deze wereldtijd,
dat is de Geest aanvaarden
die naar het leven leidt;
de mensen niet verlaten,
Gods woord zijn toegedaan,
dat is op deze aarde
de duivel wederstaan.

Ik wens je goede Pasen!

Boele P. Ytsma
www.zoekendgeloven.nl