Het is stil geworden, zowel op mijn blog als op twitter. En dat is opvallend voor iemand die de afgelopen jaren bijna onafgebroken actief was op het internet. Dat laatste leverde mij de officieuze titel ‘internet-dominee’ op (een titel die blijft rondzingen, hoe vaak ik haar ook heb proberen te ontkennen: ik ben geen dominee en dus ook geen internetdominee). Maar intussen is het dus stil geworden van mijn kant. En omdat ik denk dat het nog wel even stil zal blijven, wil ik je vertellen over de achtergrond ervan.

De stilte is een gevolg van te veel. Een ‘te veel’ dat vermoeit en verlamt. Te veel uitdagingen, te veel kansen, te veel passie. Soms ook te veel verantwoordelijkheden. Het grote aantal terreinen waar ik uitdagingen zie vraagt om heldere keuzes. Het is teveel en te groot om het allemaal tegelijk te kunnen doen. Ik noem je een paar van de dingen die spelen (compleet kan en wil ik hier niet zijn).

De discussies rond mijn boek Van de kaart en de vele persoonlijke reacties die ik kreeg hebben mij overtuigd van het feit dat er nog veel werk te doen is: er zijn veel misverstanden op te ruimen en beelden bij te stellen, er is veel angst die overwonnen moet worden en er is veel meer ruimte nodig voor de verhalen van zoveel zoekers. Met mijn uitgever heb ik afspraken gemaakt over een nieuw boek als vervolg op Van de kaart. Maar ik zou ook graag het land in gaan en met mensen willen spreken over deze zoektochten.

Een ander terrein waar ik graag zou willen werken betreft de uitdagingen die de nieuwe media bieden. In de kerk wordt de dynamiek van de netwerksamenleving maar nauwelijks gezien en begrepen en een deel van haar onverstaanbaarheid houdt daarmee verband. Mijn handen jeuken om ermee aan de slag te gaan: zowel in het uitbouwen van eigen projecten en experimenten (community / podcast / film), als in de begeleiding en training van anderen. Het zou meer dan een dagtaak zijn.

Maar ook de discussie rond ‘Het gat van de kerk’ raakt mij. De vraag ‘waar blijven de 25-45-jarigen?’ zou ik graag ombuigen naar een uitdaging aan deze groep: ga pionieren en zoek naar nieuwe manieren van geloven en kerk-zijn die passen bij onze tijd. Ik noemde dat eerder ‘Church Lab’. Ik zou zichtbaar willen maken wat er op dat gebied binnen en buiten de gevestigde kerken al gebeurt en ik zou willen helpen met het zoeken naar nieuwe experimenten.

Tegelijk zou ik tijd en rust willen vinden om te werken aan verdieping. Er zijn veel thema’s die ik uit wil werken in blogs, in preken en in boeken die verder gaan dan de discussies rond twijfel en zoekend geloven. Ik noemde dit eerder ‘Het betoverde land achter de twijfel’ en daarover wil ik graag vertellen. Geloven in de 21e eeuw is een uitdaging met goddelijke glans!

En dan heb ik het nog niet eens over de community voor Zelfvoorzienend Leven die ik zou willen uitbouwen, over mijn contacten met oude kloosters en nieuwe monastieke pioniers, over de kansen die ik zie bij grote organisaties als EO en PKN en over de vele blogs die ik wil schrijven. En ik zwijg dan ook nog over de woede die steeds weer getriggerd wordt als ik de verlammende onmacht of de botte onwil van kerken proef, als ik de veroordelende hardheid van zekerweters voel, als ik de angst van kerkelijke bestuurders ruik. Waarom die angst, waarom die hardheid, waarom die behoefte aan controle? En ik zwijg ook maar over het verdriet dat ik voel bij het nieuws dat kerken geld voor zendingswerk beleggen en zo verliezen - hoe diep moeten we zinken?

Dat alles en nog zoveel meer woelt in mij. Het is te veel, ik zei het al. Veel te veel. Er moeten keuzes worden gemaakt, richting worden gekozen. En er moet ook een gezin onderhouden worden – jazeker, er moet brood op de plank. Maar hoe? En waarmee? Niemand betaalt een ‘internetdominee’. Daarom word ik stil, trek stekkers uit telefoons en computers en probeer te luisteren. Wat moet ik doen? Waarheen wijst mij mijn hart? – ja, laat ik het maar gewoon zeggen zoals ik het voel: wat zegt God tegen mij?

Ik weet geen andere manier om daar achter te komen dan door stil te worden. Stil worden en luisteren…

Boele P. Ytsma
zoekendgeloven.nl

P.S. Praktisch betekent dit dat een aantal projecten die ik had gezegd te zullen starten in september worden opgeschort voor onbepaalde tijd. Afgesproken lezingen en workshops zal ik blijven vervullen.