|
 |
| |
Verlangen en werkenThema's in mijn leven
Home
Jong!
Pastoraat
Onderweg naar zondag
Preken
Artikelen
Aanbevolen boeken
Zelfvoorzienend leven
Internetverkenningen
Biografisch
Links
Contact
Weblog
Podcast
Als je vanuit beide ouders uit een oud boerengeslacht komt, maar geboren wordt op een flat - tien hoog –, en de eerste vier jaren van je leven doorbrengt op een galerij, is het ontstaan van een groot verlangen misschien niet meer verbazingwekkend. Want dat is het woord dat mijn leven lijkt te tekenen: verlangen. Verlangen naar een ideale wereld, naar harmonie tussen mensen en dieren en planten. Naar een wereld waar de lucht schoon is en het water helder. Waar alle kleuren tot hun recht komen en mensen al wat ze zijn en hebben delen met elkaar... En verlangen baart vroeg of laat idealen.
Op allerlei momenten in mijn leven komen visioenen van zo'n wereld naar de oppervlakte. Tijdens mijn middelbare schooltijd loop ik te dromen in de weilanden – inmiddels leven we aan de rand van een mooi Fries dorp en behoort de flat tot het verleden. Ik loop te dromen van een zelfvoorzienend leven, van wuivend graan en scharrelende varkens, van knetterend houtvuur en zelf gebrouwen bier. Aan het eind van mijn academische studie voel ik opnieuw de stuwende kracht van dit verlangen en steeds weer bepaalt het mijn keuzes.
Maar de werkelijkheid, haar harde wetmatigheden incluis, meldt zich vaker. Allicht. Mijn vader is architect en in de bouwcrisis van de jaren '80 is het ondernemen op de rand van faillissement, jarenlang. Maar ik heb er het onverwoestbare vertrouwen aan over gehouden dat met goede hoop en hard werken de toekomst altijd open ligt. En ook tijdens mijn studietijd, waarin ik al zo jong mijn levenspartner vond, was het devies: zuinig leven en uitbundig genieten. Er was zoveel rijkdom van studievreugde en liefde en vrienden en boeken.
O ja, er is een andere kant – mijn zwaarmoedige karakter heeft ook lange schaduwen geworpen op mijn leven. Het dreef me vaak weer weg van de mensen van wie ik houd, het joeg me steeds weer de angstwekkende diepte van mijn eigen binnenste in. Tegen wil en dank heb ik daar het landschap verkent en langzaam leren kennen, totdat ik er mee vertrouwd raakte. Nog altijd zijn daar de donkere plaatsen, de onverwachte dieptes, de steile afgronden, maar ik ben van dit landschap gaan houden. Ik daal er nu met vertrouwen in af.
Na jaren onbekommerd en eindeloos studeren – theologie was de onverwachte invulling geworden van mijn studie die aanvankelijk zo vanzelfsprekend bouwkunde zou zijn -, meldt zich weer het verlangen. Op mijn vijfentwintigste, inmiddels getrouwd en trotse vader van twee dochters, realiseer ik me dat ik voor de keuze sta: mijn idealen volgen of mijn idealen uitstellen. Of nu, met alle onzekerheden van dien, invulling durven geven aan het ideaal van een bezinninghuis, een leefgemeenschap, een zelfvoorzienende boerderij, òf een leven lang uitstellen en hunkeren... De vraag stellen was haar beantwoorden: wij kochten een boerderij en volgden ons hart – wij: mijn vrouw en onze kinderen, samen met – jawel – mijn ouders.
Tien jaar lang heb ik een droom uitgeleefd, tot in alle hoeken van mijn bestaan. Een boerderij verbouwd tot gastenhuis, een kapel gebouwd en dagelijks gebruikt voor ochtend- en avondgebed, dieren gehouden, tuinen ingericht, kruiden, fruit en groente verbouwd. Daar was op een goede dag het ruisende graan en daar liepen na jaren de scharrelende varkens - alleen het zelf gebrouwen bier heb ik nog niet gedronken... Er kwamen gasten, bewoners, voorbijgangers. Er was gemeenschap en harmonie, maar ook verdeeldheid en wanhoop. Allicht. Want verlangen en ideaal waren de motor, maar de aarde bleef de aarde, ook in ons Friese project dat wij 'Beth Tikwah' hadden genoemd: 'huis van hoop'. Tien jaar mocht dat duren en toen was het op en was afscheid de laatste opdracht van dit project.
Maar nieuwe idealen dienden en dienen zich aan: de revitalisering van een Drents dorp, het behoud van oude groenterassen, de vrolijkheid van vluchtelingenkinderen. Steeds weer roepen verlangen en ideaal me verder. En steeds weer is de harde materie, zijn de grenzen van geld en tijd en de wetten van de zwaartekracht de uitdagingen waar mijn idealen op stuiten. Dat lijkt het thema te zijn van mijn leven: verlangen, ideaal èn de harde, nuchtere aarde. Een levenslange uitdaging dus.
|
|
