Herberg de Verandering
Andries Knevel in gesprek met Boele P. Ytsma


Home Jong! Pastoraat Onderweg naar zondag Preken Artikelen Aanbevolen boeken Zelfvoorzienend leven Internetverkenningen Biografisch Links Contact Weblog Podcast






Op een naamloze dinsdag in de lente van 2008 ging de telefoon. 'Wil je meedoen aan een programma met Andries Knevel?' klonk aan de andere kant van de lijn. Ik was verbijsterd. Praten met Andries Knevel? Nog niet zo lang geleden had ik mij zeer kritisch over deze man uitgelaten ('Het oordeel van sommigen'). Werd ik in de maling genomen?

Maar het was geen grap en dus stond ik een paar maanden later in de Franse Alpen met Andries Knevel, de man die tot dan toe voor mij het 'Evangelische front' vertegenwoordigde waaraan ik zoveel pijnlijke herinneringen had. Het werd een bijzondere ontmoeting.


kijk hier naar de uitzending


Van mijn weblog op 3 december 2008:

Handdruk op een wiebelig bruggetje

Het is overweldigend om zoveel reacties te krijgen. Binnen een uur na de uit-zending stroomde vannacht mijn mailbox vol met tientallen geëmotioneerde reac-ties vol herkenning, bijval en welge-meende bemoedigingen. En ook op de site van herberg de Verandering stonden de eerste 25 reacties vannacht al online. Verder telefoontjes en sms-jes – wat hebben we tegenwoordig veel mogelijk-heden van communicatie!

De reacties geven te denken. Natuurlijk, degenen die reageren zijn degenen die geraakt zijn of zich aangesproken voelen. Velen vertelden ongeveer hetzelfde meegemaakt te hebben of mee te maken: de pijn van de uitsluiting en veroordeling. Binnen de kerk, waar woorden als ‘liefde’, ‘vergeving’ en ‘vrijheid’ klinken, schrijnt dat extra. Maar waar waarheden worden verdedigd sneuvelen vaak mensen - het lijkt een repeterende breuk en het is de tragiek van de kerk. Laten we toch nooit vergeten dat wie de ‘waarheden’ niet meer kan geloven, dat ook echt niet meer kàn – mensen vallen er tegen wil en dank uit. Vandaag leer ik dat ik niet de enige ben die dat weet.

Wat nu te zeggen? Daags na thuiskomst uit Le Reposoir schreef ik een weblog onder de titel ‘Bruggenbouwers gezocht’. Ik beschreef het landschap van kerkelijk Nederland met haar diepe kloven tussen de orthodoxen en de vrijzinnigen. Die beschrijving is te grof om recht te doen aan alle individuele manieren van geloven, maar de kloof is er niettemin. Vandaag weet ik weer dat er tallozen zijn die lijden aan die kloof. Kennelijk maakt orthodoxie soms meedogenloos en kennelijk kan vrijzinnig-heid soms nodeloos provoceren.



Onder de indruk van wat er tussen Andries en mij gebeurd was vroeg ik naar bruggenbouwers. In de ontmoeting met






Andries hebben we de verschillen gevoeld en naar elkaar uitgesproken, duidelijker en vaker dan de uizending kon laten zien. De kloof is niet te dichten – zoveel was wel duidelijk. Wat voor Andries onvervreemd-baar is, bleek voor mij soms een struikelblok te zijn en wat mij richting geeft verwarde soms Andries. Ja, de verschillen zijn groot en velen vroegen daarover meer duidelijkheid. Wie het voelen wil leze mijn weblogs en preken en tegelijk Andries’ nieuwste boek – de verschillen liggen voor het oprapen. Maar waarom zou je ze scherper willen zien? Waarom opnieuw markeren waar de verschillen liggen als je juist de verzoening zoekt?

Bruggenbouwers dichten geen kloven, zij bouwen bruggen er over-heen - van de ene kant naar de andere. Bruggen-bouwers zijn moedige mensen die verlangen naar contact met die andere kant. Andries en ik hebben in vier dagen een wiebelig bruggetje gebouwd, niet meer en niet minder. We zijn elkaar niet opnieuw gaan overtuigen waarom we zo zeker zijn dat onze eigen geloofsweg de beste is – hoe makkelijk en hoe vruchte-loos zou dat zijn en hoe verleidelijk voor theologen! Nee, we hebben de randen opgezocht, we zijn zo dicht mogelijk elkaar genaderd en hebben naar elkaar geluisterd. Ja, ook Andries! Wie cynisch is over Andries’ luistervaardigheden zeg ik: hij heeft werkelijk geluisterd en we hebben echt met elkaar gesproken! Een brug over een kloof kan alleen gebouwd worden van twee kanten.

En daar liepen we dan door de stromende regen, met een bezorgde geluidsman die naar zijn kwetsbare zendermicrofoons keek. Het kruis dat ik met aanvankelijke tegenzin gemaakt had, bleek de verbinding te worden. Andries kon er zijn grote theologische woorden en gelovige zekerheden bij kwijt – en ik luisterde. Ik zei wat het kruis mij vertelt over navolging en op weg gaan en kwetsbaar worden – en hij luisterde. Geen theo-logisch debat, maar een ontmoeting. Een ontmoeting bij het kruis – hoe stichtelijk wil je het hebben? Het blijft tenslotte EO! Maar het kruis werd een bruggetje waar-op we ons beiden waagden. Ik hoop dat het andere bruggenbouwers inspireren kan!


Van mijn weblog op 2 december 2008:

Een onverwachte ontmoeting

Vanavond wordt de aflevering van ‘Her-berg de Verandering’ uitgezonden waarin ik te gast ben. Ik ben zelf net zo nieuwsgierig als jij, want ik heb er nog niets van teruggezien. Ik weet alleen dat de regisseurs voor de onmogelijke opgave staan om van uren intensieve gesprekken een verteerbaar programma van 25 minuten te maken. Ik geef het je te doen. Rond de opnames heb ik je een paar dingen verteld, maar vooral ook gezegd dat ik er niet teveel over zou kunnen zeggen. Vandaag en morgen kan dat wel.

Le Reposoir: het klooster


Dat ik met Andries Knevel zou gaan praten was beslist niet vanzelfsprekend. Hoewel ik hem al jarenlang niet meer volgde, kwam ik hem natuurlijk zo nu en dan wel eens tegen op radio of TV. De laatste keer was dat begin december 2007. Zelf had ik net het controversiële boek van ds. Klaas Hendrikse gelezen en besproken op mijn blog en zodoende zocht ik naar anderen die zich ook over het boek hadden uitgelaten. Tot mijn zeer onaangename verrassing bleek Andries Knevel een drietal EO-coryfeeën voor te zitten in een radiogesprek (Deze week) over Hendrikse, waarin liefdeloos en genadeloos over de Zeeuwse predikant werd gesproken. Het maakte me verdrietig en boos en ik schreef er een blog over: ‘Het oordeel van sommigen’.






Boos werd ik omdat het zo gemakkelijk is om iemand die je niet begrijpt te kwetsen – het ontslaat je van de plicht er moeite voor te doen. Verdrietig werd ik omdat het oude wonden raakte, diep in mij. Ook ik had tien jaar geleden vragen gesteld, ook ik had me niet meer kunnen vinden in de oude vertrouwde antwoorden. Zoiets zoek je niet, dat overkomt je. De onrust die het geeft en de verwijtende blikken die je dan oogst wens je immers niemand toe. Maar de tijd heelt vele wonden en ook deze was goeddeels hersteld. Slechts nu en dan raakte iemand haar weer. Andries Knevel en zijn wapenbroeders scheurden haar weer open.

Je zult begrijpen dat ik dus dacht in de maling te worden genomen toen een redactrice van de EO mij belde met de vraag of ik mee wilde werken aan een programma en of ik met Andries Knevel in gesprek wilde gaan. ‘Met Andries Knevel?’ riep ik ongelovig in de hoorn. Andries vertegenwoordigde immers niet alleen de wereld waar ik uit weggevallen was, Andries vertegenwoordigde ook het verwijt, de afwijzing, de veroordeling. Zou ik met hem gaan praten? En dan ook nog eens vier dagen lang?

Vanavond zul je er iets van zien, van die onverwachte en lange tijd ongewilde ontmoeting. Toen ik mij realiseerde dat de EO zelf deze stap zette en Andries Knevel ook bereid was mijn boosheid en verdriet aan te horen, wist ik dat ik niet meer nee kon zeggen. Misschien was het een kans om te helen, om de wond te laten genezen. Ik hoopte dat Andries bereid was om te luisteren, te luisteren naar het verhaal van de crisis, te luisteren naar de geschiedenis die volgde – hoe ik God toch niet kwijt kon raken, hoe ik de bijbel sloot en toch weer opende, hoe geloven een zoektocht werd die ik met vreugde ga. Ik hoopte dat Andries mij zou herkennen als tochtgenoot.

Nu eerst maar even kijken…



Op 15 september jl. schreef ik:

Ik ben terug. Terug uit de Franse Alpen, terug op het Groningse ‘Hogeland’, dat er plotseling weer opvallend laag en plat uit ziet. Terug ook in het gewone dagelijkse leven van mail en telefoon, agenda en koffietijd, na een paar intensieve dagen van gesprek, verstilling en verdieping. Terug in een leven zonder camera’s en zendermicrofoons… Vier dagen lang was ik te gast in ‘Herberg de Verandering’.

O ja, het waren ook drukke dagen – we maakten tenslotte een televisieprogram-ma. Er moesten gesprekken worden gevoerd over regie en montage. Ik leerde nieuw jargon - begrippen als ‘totaaltje’ en ‘close-je’, ‘topshot’ en ‘de lange lens’. Soms moesten ‘shots’ een tweede keer worden ‘gedraaid’. Maar toch waren het dagen van verstilling en verdieping en van goede (zij het niet altijd makkelijke) gesprekken met Andries Knevel.

Over de inhoud en het verloop van die gesprekken kan ik je vanzelfsprekend nu





TV opnamen van Herberg de Verandering
niets vertellen. Ik beloofde de EO daar-mee te wachten tot na de uitzending. Ik weet natuurlijk ook zelf niet wat de regisseur ervan gaat maken – uren filmmateriaal moet worden verdicht tot 25 minuten televisie. Ik geef het je te doen. Maar ik kan je wel vertellen dat het voor mij bijzonder de moeite waard geweest is. Deze dagen zal ik niet snel vergeten.

De serie ‘Herberg de Verandering’ start op dinsdag 11 november a.s. De datum van ‘mijn aflevering’ is nog niet bekend. Ik zal zorgen dat het je niet ontgaat!




























> home